(....همین جا بود که شنیدم بچه ها پادگان عین خوش را گرفتند . من هم آمدم به طرف عین خوش و شروع کردم به عکس گرفتن و فیلم برداشتن ....)

***وقتی رسیدم کنار یک نفربر عراقی که درحال سوختن بود
دوربین را تنظیم کردم که عکس بگیرم .
یکی از جنازه های عراقی که در اطراف نفربر افتاده بود تکانی خورد
و دست و پایی زد.بدنش نیم سوز شده بود .فکر کردم کشته شده
وقتی تکانی خورد من از دیدن این منظره وحشت کردم . شروع کردم به جیغ و داد کردن .
فرار کردم به طرف جاده که ای داد بیداد مرده زنده شد!

***همین طور که می دویدم دیدیم یک موتور سوار روی جاده می آید .
از فرصت استفاده کردم و دوربین را فیلمبرداری را به طرفش گرفتم
و با لنز زوم کردم . موتور سوار آمد و آمد تا رسید به چند قدمی من . وقتی عینک اش را بالا زد و آورد روی پیشانی اش ، دیدم ای بابا بازهم حسن است!

***بدون اینکه نگاهی به من بکند دائم به اطراف چشم می چرخاند.
هنوز نگاهش به دشت بود که به من گفت:
آقا رسول می روی این دور و بر هر چه آرپی جی زن هست جمع می کنی
و می آوری و روی همین جاده یک خط تشکیل می دهی . تانکهای عراقی دارند می آیند.

***دور و برم را نگاه کردم .یکدست دشت بود که گله گله آتش و دود از آن به هوا بلند بود .
گفتم : حسن آقا قربونت برم دست از سرم بردار،
منو چه به خط تشکیل دادن ، آن هم جلوی تانک های عراقی !
این دفعه واقعا عصبانی شد . جلوتر آمد و همان طور که رو موتور نشسته بود دودستی محکم زد تو سرم و گفت: خاک تو سرت تو آدم بشو نیستی.
چنان پر گاز از کنارم رد شد که برای چند دقیقه صدای موتورش از سرم نمی افتاد.

***حسن را می توانستی در هر نقطه و در هر ساعت ببینی ؛
یک بار با موتور ، یک بار با جیپ ، با نفربر، در اتاق فرماندهی و
یک بار در اتاق تدارکات ؛
در حالی که معاون لجستیک بود .

***با خودم فکر می کردم چرا حسن با من این طور رفتار می کند؟
دفعه اولش نبود. در عملیات طریق القدس حسن آقا هفتاد ودو ساعت نخوابیده بود .
یا پشت بی سیم بود یا پشت خاکریز ، یا روی موتور ، یا پشت فرمان .
هر جا که کار بود حسن شوکت پور هم بود.

***بعدها که فیلم ساز شدم پاسخ سوال را خودم پیدا کردم
که چرا حسن آقا با من آن طور رفتار می کرد ؟
واقعیت این بود که او احساس می کرد با یک جوان خام و نپخته و ترسویی طرف است .
که از تاریکی شب هم می ترسد . حسن آقا مرا شناخته بود . او تلاش می کرد با این کارهایش ازمن یک آدم بسازد.

***نمی دانم این اتفاق درمن افتاده است یا نه ولی می دانم خیلی از ترس هایم ریخت.
سالها بعد که حسن آقا در عملیات والفجر هشت قطع نخاع شد .
یک روز در بیمارستان ساسان تهران به ملاقاتش رفتم . بعدها به آسایشگاه ثارالله آمد با آن حال و روزش صبحها می آمد لجستیک سپاه کار می کرد و شب هم به آسایشگاه برمی گشت.

***در بیمارستان به او می گفتم : حسن آقا چرا اینقدر تلاش می کنی .
این همه سال جنگ کردی . بیابان ها و کوه ها را رفته ای و آمده ای .
جانت کف دستت بود . حالا کمی استراحت کن.

***جواب داد : رسول دلم می خواهد استراحت کنم ولی نمی شود.
بدون اینکه بخواهم در زندگی برای عده ای تکیه گاه شده ام
می ترسم من بیفتم آنها هم بیفتند . مجبورم تا آخرین لحظه سرپا بایستم .

***بعد هم رسول جان ! خدا یک برگ ماموریت به ما داده است
که تا نفس داریم باید به دنبال ماموریت مان باشیم . وقتی هم که برگ مرخصی داد که خب می رویم .

***حسن شوکت پور رفت . همین قطع نخاع بودنش او را به شهادت رساند.

***وقتی فیلمی می سازم دلم می خواهد حداقل بتوانم
روح حسن آقا را یک جور از خودم راضی کنم.نباید فراموش کنم اگر فیلم ساز شدم
به خاطر خون حسن شوکت پور و حسن آقاهایی است
که من نمی شناسم و همه شان زندگی را دوست داشتند .

***حسن آقا عاشق دختر کوچکش بود ولی به خاطر ما از همه دلبستگی هایش گذشت.
ما آدم های خوشبختی خواهیم بود اگر قدر این عاشقهای فداکار را بدانیم. ( تمام)

نقل شده از ( جغرافیای بی رنگی ، ویژه نامه ی راهیان نور ، سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران)