فکر می کنم رساترین تعبیر «نشاط شهادت» است .

 ***در راس همه این افراد علی (ع) است . خودش می فرماید: وقتی این آیه کریمه نازل شد « الم احسب الناس ان یترکوا ان یقولوا آمنا وهم لا بفتنون» دانستم که تا رسول خدا در میان ماست فتنه نازل نمی شود.

*** از رسول خدا پرسیدم که این فتنه چه فتنه ای است ؟ فرمود یا علی ! فتنه ای است که امت من بعد از من دچار آن می گردند . گفتم آیا شما در روز احد آن گاه که گروهی از مسلمین شهید شدند و من از شهادت محروم شدم و این امر بر من گران آمد ، به من نفرمودید که مژده بدهم به تو ، شهادت تو در پیش است؟

فرمود همین طور است ، تو شهادت در پیش داری اکنون بگو در آن وقت صبرت چگونه خواهد بود ؟

***گفتم یا رسول الله ! اینجا جای صبر نیست ، جای شکر و سپاس است . آنگاه پیغمبر راجع به فتنه ای که بعد حادث خواهد شد ، به من توضیحاتی داد.

این است معنای نشاط شهادت. علی به امید شهادت زنده بود .

*** اگر این امید را از او می گرفتند ، خیری در زندگی نمی دید ، زندگی برایش بی معنی و مفهوم بود .

 ***ما مردم به زبان بسیار علی علی می گوییم اگر با حرف ، کارها درست شود از ما شیعه تر در دنیا نیست ، اما اگر تشیع ، حقیقی باشد – که هست – و اگر تشیع به معنی علی مآبی و علی گونگی باشد کار خیلی مشکل است و همین ، یک نمونه است.

***از علی که بگذریم ، افراد دیگری باز می بینیم که «نشاط شهادت» دارند. در دل اینها یک آرزو بود که آیا ممکن است خدا شهادت را روزی آنها کند ؟! یکی از دعاهای معمول مسلمانان صدر اسلام همین بود.

***در دعاهایی که از ائمه به ما رسیده است این موضوع به چشم می خورد ، در دعای شبهای ماه مبارک رمضان می خوانیم : «اللهم برحمتک فی الصالحین فادخلنا و فی علیین فارفعنا» بعد می رسیم : و قتلا فی سبیلک مع ولیک فوفق لنا» خدایا ! به ما توفیق بده که در راه تو و به همراه ولی توکشته بشویم و به فیض شهادت نائل گردیم .
این نشاط را در جوانشان می بینیم ، در پیرشان می بینیم ، در همه شان می بینیم .

***گاهی می آمدند حضور رسول اکرم و می گفتند : یا رسول الله ! خیلی دلمان می خواهد که در راه خدا شهید بشویم؛ دعا کن خدا شهادت در راه خودش را نصیب ما کند.
آدرس رو بعدا میارم /با معذرت