شهيدان زنده

..:: لبخند جبهه (استقلال و پرسپولیس!!!؟؟) ::..

شهر فاو تازه فتح شده بود و سربازان دشمن گروه گروه تسلیم می شدند من و

دوستم علی ناهیدی از یک هفته قبل از عملیات با هم حرف نمی زدیم

شاید علتش خیلی عجیب و غریب باشد ما سر تیم های فوتبال استقلال و پرسپولیس

دعوای مان شد ! من استقلالی بودم و علی پرسپولیسی یک هفته قبل از

عملیات در سنگر طبق معمول داشتیم با هم کرکری می خواندیم و از تیم های

مورد علاقه مان حمایت می کردیم که بحث مان جدی شد . علی زد به پروین

و گفت :- شیش ، شیش ، شیش تای هاش ! منظور او از حرف ، یادآوری

بازی ای بود که پرسپولیس شش تا گل به استقلال زده بود . من هم کم آوردم

و به مربیان پرسپولیس بد و بیراه گفتم . بعد هم قهر کردیم و سر سنگین شدیم

حالا دلم پیش علی مانده بود ، از شب قبل و پس از شروع عملیات ، دیگر

علی را ندیده بودم ؛ دلم هزار راه رفته بود . هی فکر می کردم نکند علی

شهید یا اسیر شده باشد ،نکند بد جوری مجروح شده باشد ، من جواب ننه و باباش را چی بدهم

.دیگر داشتم رسما گریه می کردم که یک هو دیدم بچه ها می خندند و هیاهو می کنند

- از سنگر آمدم بیرون و اشک هایم را پاک کردم