اگر گاهی می بینید بچه های جنگ کرده با دیدن هر

 چیزی به یاد لحظه هایی از جنگ می افتند ، تعجب نکنید

هر کدام از این چیزها در جبهه برای خودش جایی داشت

، مثل چراغ قوه ، پتو ، کتری ، لیوان و صدها شیء

دیگر .

       پرنده خیالم تا فاو به پرواز در می آید

 یکی از این اشیا فلاسک آب است که هر وقت آن را می

بینم ، پرنده خیالم تا فاو به پرواز در می آید . شما را به

خدا تعجب نکنید ! حالا داستان همین فلاسک معمولی آب

را برایتان تعریف میکنم : یادم هست چند ماهی از

عملیات والفجر هشت می گذشت که ما به فاو رسیدیم .

تابستان بود . وسطهای تیر ماه. رزمنده هایی که تابستان

فاو را چشیده باشند بعید است به این آسانی ها آنرا

حالا داستان همین فلاسک معمولی آبرا برایتان

 تعریف  می کنم

فراموش کنند . در یکی از همین روزهای گرم و طاقت

فرسا که با موتور سیکلت به طرف خط می رفتیم ، در

راه ماندیم . موتور سیکلت خراب شد و هیچ جوری هم با

درست شدن کنار نیامد که نیامد. آفتاب ملاج مان را به

چند ماهی ازعملیات والفجر هشت می گذشت که

 ما به فاو رسیدیم

جوش آورده بود . من بودم و ناصر امین علی که بچه

محلم بود و در منطقه هفده آموزش و پرورش معلم بود.

ناصر خیلی با موتور سیکلت ور رفت ولی فایده نداشت

به ناصر گفتم : ولش کن بابا! درست نمی شود با درک

پیاده می رویم تا خط! او هم عرق ریزان حرفی نزد دست

های روغنی اش را به خاک مالید و با پای پیاده به طرف

خط راه افتادیم . کمتر از دو کیلومتر با خط فاصله داشتیم

ولی این گرما چنان امان آدم را می برید که خیال

 می کردیم همین مسافت را باید تا قیام قیامت

برویم

ولی این گرما چنان امان آدم را می برید که خیال می

کردیم همین مسافت را باید تا قیام قیامت برویم . آنقدر که

گرما اذیت مان می کرد. انفجار تک و توک گلوله توپ و

خمیاره هایی که گاهی نزدیک و گاهی دورتر از ما زمین

را می لرزاند ، آزار دهنده نبود. از جاده ای که کنار

از ترس همین گلوله های توپ به تکان های دست

 آن چند رزمنده توجهی نمی کردند

کارخانه نمک بود ، شانه به شانه ناصر به طرف خط می

آمدیم . از دور شبح چند رزمنده که مثل سراب در گرما

موج برمی داشتند دیده می شد . ما به طرف خط می رفتیم

و آنان از خط بر می گشتند . وانت ها و کامیون هایی که

با سرعت روی جاده تردد می کردند از ترس همین گلوله

های توپ به تکان های دست آن چند رزمنده توجهی نمی

کردند . عراقیها هم جاده و اطرافش را می زدند . ما می

رفتیم و آنها می آمدند . هر لحظه به هم نزدیک تر می

صدای یک گلوله توپ همه مان را زمینگیر کرد

شدیم . فاصله زیادی از هم نداشتیم که صدای یک گلوله

توپ همه مان را زمینگیر کرد خوابیدیم . گرد و خحاک

زیادی به هوا بلند شد صدای پرپر زدن ترکش ها را می

مبهوت نگاهش کردم این بسیجی دست چپش را

 دردست راستش گرفته بود و به طرف مان می دوید

شنیدم که از بالای سرمان رد می شود و تن بیابان را

سوراخ می کند . چیزی طول نکشید که از جایم بلند شدم

از روبرو یکی از همین رزمنده ها که بسیجی هم بود به

طرفم می دوید . مبهوت نگاهش کردم این بسیجی دست

چپش را دردست راستش گرفته بود و به طرف مان می

دوتایی دویدیم به طرفش رنگ به صورت نداشت

دوید . دستش قطع شده بود ! ناصر هم دید . دوتایی دویدیم

به طرفش رنگ به صورت نداشت سریع به ناصر گفتم:

ناصر جان تو شریانش را ببند تا من یک فلاسک آب پیدا

کنم . ناصر هم با تعجب نگاهم کرد : رضا مگر نمی دانی

مجروح نباید آب بخورد ؟! فلاسک آب را می خواهی

چکار؟ جوابش را ندادم . دست قطع شده آن بسیجی ر

گرفتم و د.یدم وسط جاده .  اولین کامیون با دیدن دست

ناصر هم با تعجب نگاهم کرد : رضا مگر نمی

 دانی مجروح نباید آب بخورد ؟!

قطع شده که در هوا تکانش می دادم ، نگه داشت .پرسیدم

: برادر ! فلاسک تو ماشین داری؟ راننده با بهت به من

آن دست نگاه می کرد . دوباره با صدای بلند پرسیدم ،

راننده بدون معطلی از زیر صندلی شاگرد یک فلاسک

آب بیرون کشید و به طرفم دراز کرد . فوری گرفتم . آب

فلاسک را خالی کردم . خوب بود که پر از یخ بود .

راننده بدون معطلی از زیر صندلی شاگرد یک

 فلاسک آب بیرون کشید و به طرفم دراز کرد

راننده با لهجه آذری پرسید :"چکار می کنی برادر؟"

جوابش را داده ونداده ، دست قطع شده را لای یخ ها فرو

کردم و در فلاسک را بستم . به راننده هم گفتم : این

جوری دست سالم می ماند قارداش!" دویدم به طرف

ناصر و آن بسیجی یکدست . پیشانی بسیجی هم ترکش

کوچکی خورده بود و خطی روی آن انداخته بود. ناصر

شریان ها و پیشانی او را بسته بود. هر سه نفر آمدیم

روی جاده . یک تویوتا لندکروز پیدایش شد و نگه داشت .

پیشانی بسیجی هم ترکش کوچکی خورده بود و

خطی روی آن انداخته بود

بسیجی را سوار کردیم . فلاسک را هم به راننده سپردیم

و گفتم بدهد به دکترهای اورژانس ، چون دست قطع شده

این بنده خدا داخل فلاسک است . راننده مثل اینکه

چیزهایی می دانست ، گازرا گرفت و مثل برق رفت. من

و ناصر تنها روی جاده ماندیم و کوچک شدن تویوتا را

تماشا کردیم . ولی چند کلمه آن بسیجی را مدام با خودم

راننده مثل اینکه چیزهایی می دانست ، گازرا

گرفت و مثل برق رفت

تکرار می کردم : " برادر جان فکر می کنی این کاری

که کردی درست است ؟ دست سالم می ماند؟" جنگ تمام

مشد و ما ماندیم زیر تلنباری از این خاطرات ، حالا این

خاطرات را با خودم به این طرف و آن طرف می کشم

.بعضی وقتها هم اگر حال و مزاج شیمیایی ام اجازه دهد ،

تکه پاره ای از این خاطرات را می نویسم . بیشتر

خاطراتی را می نویسم که حادثه های آن انجامی یافته

است . مثل همین خاطره ای که خواندید . ادامه اش هم

خواندنی است. همین چند وقت پیش بود که از میدان ولی

عصر به طرف پایین سرازیر بودم ، تو صف سینمای

قدس جوانی را دیدم که پسر کوچکی بغلش بود و

همسرش هم کنارش . زوذد شناختمش ؛ از خط زخمی که

بیشترخاطراتی را می نویسم که حادثه های آن

 انجامی یافته است ، مثل همین خاطره ای که

خواندید . ادامه اش هم خواندنی است

روی پیشانیش بود ؛ همان خطی که در آن تابستان داغ فاو

از پوست پیشانی اش عبور کرده بود . جلو رفتم . بدون

مقدمه گفتم : دیدی درست می شود برادر! با تعجب نگاهم

کرد و گفت : متوجه نمی شوم چه میگویید؟ جواب دادم :

فاو یادت هست ؟ دستت قطع شده بود و من آن را تو

فلاسک آب یخ گذاشتم . وسطهای حرف بود که بچه را

داد بغل همسرش و هم دیگر را در در آغوش کشیدیم .

هی زیر لب می گفت : خدا خیرت دهد . عجب روزهایی

بود! بعد مرا به همسرش معرفی کرد . او هم بعد از

وسطهای حرف بود که بچه را داد بغل

همسرش و هم دیگر را در در آغوش کشیدیم

تشکر گفت: حاجی همیشه از فلاسک آب می خورد . شاید

سه چهار تا فلاسک در خانه داشته باشیم. صف سینما

حرکت کرد . من هم تنهایش گذاشتم تا بروند فیلم " آژانس

شیشه ای " را تماشا کنند.

خاطره از : رضا برجی / نقل شده از ویژه نامه راهیان

 نور از منتشرات فرهنگ سرای پایداری سازمان فرهنگی

 هنری شهرداری تهران/ صفحه 22