شکل گرفت ؟

داستان مفصلی دارد . خودم فکرمی کنم قصه از آنجایی شروع شد که بهار

سال 1370 ، شبی به اتفاق برادرم نادر طالب زاده و یکی دو نفر دیگر ،

رفته بودیم منزل سید بزرگوار حضرت آیت الله قائم مقامی ، آن شب حضار

مجلس داشتند درباره علل دوری هنرمند جماعت از مفاهیم معنوی غنی

موجود در آئین شیعی صحبت می کردند . یادم هست آقای قائم مقامی ضمن

تایید صحبت حضار با یک حسرتی گفت : بردارید نگاهی به شاهنامه

بیندازید عجب زبان فاخری دارد حکیم طوس ، چه قدر محکم و زیبا داستان

نیاکان قوم ایرانی را با قالب مثنوی بیان کرده ، چقدر خوب می شد اگر

شعرای ما می آمدند و این زبان شکوهمند را برای بیان وقایع مربوط به

زندگانی آئمه معصومین(ع) به کار می گرفتند به معروف همان جا جرقه

اولیه توی ذهنم زده شد.

***** یعنی از همان جلسه کار را شروع کردی؟

نه برادر من . به اتفاق جمعی از دوستان ، رفتیم سامان زادگاه شاعر

گراتقدر عمان سامانی (ره) قرار بود مراسمی برای بزرگداشت آن بزرگوار

در سامان برگزار شود .خب ، همان جا نسخه ای از کتاب اشعار عمان

سامانی –گنجینه الاسرار- به دستم رسید . خواندن آن اشعار ناب به کلی

روحیات من را منقلب کرد دیگر احساس می کردم دوران پرسه زدن ام در

حوالی محله شعر به آخر رسیده و راه خودم را پیدا کرده ام . منتها حس می

کردم نباید بدون مطالعه دقیق منابع معتبر تاریخی درباره زندگانی ائمه (ع)

کار را شروع کنم . این شد که با یکی از دوستان نشستیم پای کار مطالعه

متون شیعی معتبر مثل : منتهی الآمال ، نهج البلاغه ، وقعه الصفین ، فروغ

ابدیت و .... تمام شب های پاییز و زمستان سال 1370 ، ما سرمان گرم

بازخوانی تاریخ زندگی معصومین(ع) شده بود. از بهار سال 71 بود که

شیعه نامه آمد با این تک بیت:

شیعه یعنی میثم و دار عروج

شیعه یعنی زید هنگام خروج

***** یعنی شیعه نامه به همین آسانی متولد شد؟!

نه، خودم احساس می کنم کلمه به کلمه اش را اهل بیت (ع) به من عنایت

کرده اند . من زیاد اهل قلمبه گویی نیستم برادر من . وقتی بخواهی توی

چنین وادی هایی شعر بگویی شرط اول قدم آن است که مجنون باشی ، باید

ایمان داشته باشی که ذاتا فقیری و غنی مطلق خداست و باب جود خدا ، آل

محمد (ع) هستند . باید کاسه گدایی برداری بروی در خانه اهل بیت (ع) را

بزنی . احساس استغنا و بی نیازی هم نباید داشته باشی . در چنین صورتی

مطمئن باش اهل بیت (ع) تو را دست خالی از در خانه اشان بر نمی گرداند

. هر چه شکسته تر و زارتر در خانه شان بروی ، کاسه گدایی تو را پرتر

می کنند . من شیعه نامه را از کرم اهل بیت (ع) دارم ، نه از خودم که هیچ

ام و هیچ.

***** نسبت درد و دردمندی را با جان و روح شاعر چگونه می بینی ؟

شرح این نکته بسی لطف و ظرافت دارد – مرد اگر خون جگر خورد

شرافت دارد منتها هر دردی فی نفسه موجب شرافت صاحب آن نمی شود

خیلی شاعر نما داریم که دم به دقیقه از درد شکم و اسافل اعضا می نالند .

اما آیا این دردها ارزشی دارند؟ درد اگر درد غربت آدم از جوار قرب حق

نباشد ، اگر این درد ، درد دین نباشد ، درد  بی دردی است به قول شاعر :

نیست دردی زبی دردی بتر. نه تنها تو ی ساحت شعر ، بلکه در وادی قصه

نویسی ، نقاشی ، خوشنویسی و گرافیک و نمایش و سینما ، توی هر زمینه

ادبی – هنری که فکرش را بکنی ، حتی بالاتر ، توی عوالم نیایش و مناجات

هم ، اگر جوهره این درد ، غربت آدمیزاد از ملکوت قرب حق تعالی نباشد ،

چنین دردی و آثاری که از آن حاصل شوند ، به دو پول سیاه هم نمی ارزند!

***** به نظر می رسد در عرصه فرهنگ و هنر انقلاب آن طور که باید به مقوله

شعر بذل توجه نشده . شاید هم خیلی ها برای شعر در ارابه فرهنگ انقلاب ،

نقش چرخ پنجم را قائل بوده اند.

این یک واقعیتی است که شما به آن اشاره کردید ، هم قدر شعر را نشناختند 

هم نخواستند بشناسند . علی رغم اینکه شخص مقام معظم رهبری علاقه

وافری به شعر و شاعران , بالاخص به شعر انقلاب و شعرای متعهد دارند و

تا جایی که بنده در جریانات مختلف کسب اطلاع کردم ، مقام معظم رهبری

در هر موقعیتی ، به هر طریق ممکن انواع پشتیبانی های خودشان را از این

جریان نشان داده اند ، امری که حودش بزرگ ترین مایه دلگرمی شاعران

عرصه شعر انقلاب بوده . منتها وقتی می رسیم به متولیان امر که باید برای

حمایت از شعر آرمانی انقلاب و اجرای اوامر «آقا» آستین بالا می زدند و

وارد گود می شدند ، متاسفانه می بینیم که رهنمودهای «آقا» در این حیطه یا

اجر ا نمی شود ، یا اگر هم اجرا شده در سطحی نبوده که مدنظر رهبر باشد.

***** یعنی این رهنمودها را جدی نگرفته اند ؟

تا حد قابل توجهی همین طور است . بیشتر سرمایه ها و ردیف بودجه های

مصوب برای حمایت از شعر اصیل انقلاب ، به سیمنارها و سمپوزیوم ها و

کنگره ها و کنفرانس های پر از اسراف و تبذیر و بی حاصل مثلا فرهنگی

– هنری و چاپ کاتالوگ ها و بولتن های لوکس و چهار رنگ بی خاصیت

و یک بار مصرف اختصاص داده شد . بعضی دستگاه ها هم که بعد از

انقلاب به وجود آمدند و خب به عنوان نهادهای هنری – تبلیغاتی این انقلاب

مطرح شدند ، زدند به بی راهه و فرو رفتن در مسایلی که بیشتر در حوزه

مسئولیت وزارت بازرگانی و وزارت مسکن وشهرسازی است ، تا یک نهاد

مدعی ترویج اندیشه و هنر اسلامی !

***** فکر نمی کنی بعد از چاپ این مصاحبه ، این طراز دستگاه ها نسبت به تو

عکس العمل تندی نشان بدهند ؟

ما را زسر بریده می ترسانی اخوی ؟!

***** نه ! جدی می گویم .

پس بگذار من هم جواب تو را جدی بدهم . ما گرگ بالان دیده ایم برادر من .

***** بالان دیده یا باران دیده؟!

اسم تله گرگ گیری بالان است گرگ بالان دیده یعنی گرگی که در عمرش

با این جور تله ها ، زیاد سر و کار داشته و به همین خاطر ، به آسانی دم به

تله نمی دهد . گرگ باران دیده که اصلا معنی ندارد.

***** داشتیم جدی حرف می زدیم!

یکی از همین قماش های متولی اندیشه و هنر اسلامی ، یک بار چنین عکس

العمل تندی را که می گویی ، نسبت به من نشان داد . حقوق ما را قطع

کردند و ضمن ارسال یک دستور العمل اکید ، ما را به صحن و سرای

دستگاه شان ممنوع الورود فرمودند !

***** شوخی می کنی ؟

نه جدی می گویم . عین خودت جدی جدی !

***** واکنش خوت چه بود؟

چه کاری از دستم بر می آمد ؟ یک بیت نثارشان کردم و سپردم شان به قهر

مولا علی (ع).

***** کدام بیت ؟

گفتم : از آن روزی که در خون پر گشودم – به دارالکفر ممنوع الورودم .

***** شاید داری بی انصافی به خرج می دهی ؟!

می دانی معنی بی انصافی چیست ؟! بگذار حکایتی برایت بگویم : بعد از

شهادت آقا مرتضی آوینی در بهار 72 ، شعری در سوگ این سید بزرگوار

از ما در چند جا چاپ شد . مدتی بعد ، یکی از دوستان که با بچه های نشریه

کیهان هوایی سلام و علیکی داشت. فتوکپی یکی از صفحات یک ورق پاره

چاپ لندن، یعنی نشریه فارسی زبانان سلطنت طلب موسوم به «نیمروز» را

آورد و نشان ام داد. در آنجا ، دیباچه شعرم را که خطاب به ولی امر مسلمین

آقای خامنه ای نوشته بودم ، کلیشه کرده بودند و ذیل آن هم حاشیه زدند :    

« اخیرا یک شخص شخیص ، در کیهان چاپ تهران ، با این شعر چنان

مدحی از رهبر جمهوری اسلامی ایران گفته که گمان نمی رود تا به حال در

طول تاریخ ادب پارسی ، چنین مدحی از علی بن ابیطالب (ع) شده باشد !»

کاری به پیاز داغ آن مطلب قلم به مزدهای لندن نشین ندارم ، اما از آن

طرف ، داشته باش که بعد از اجرای مثنوی شیعه نامه توسط برادرمان آقای

آهنگران ، بعضی سروران ضمن تماس با همان دستگاهی که ما را ممنوع

الورود کرده بودند ، جویای سراینده شیعه نامه شدند.

***** و نتیجه ؟!

آقایان در خوش انصافی سنگ تمام گذاشتند و در معرفی ما به آن سروران ،

به عنوان یک آدم بی ولایت ! ومعاند نسبت به «آقا» ذکر خیر فرمودند .

حالا فهمیدی بی انصافی یعنی چه؟!

***** رسیدیم به سوال آخر : تعریف تو از عنوان شاعر بسیجی چیست؟

شاعر بسیجی ، یعنی دعبل خزاعی ، یعنی کمیت اسدی ، یعنی سید حمیری

.یعنی حنجره آرمان های اهل بیت و آل الله . وقتی مدعی شدیم شاعر بسیجی

هستیم ، باید درد و دغدغه ما ، درد و دغدغه ولی امرمان ؛ نائب امام

زمان«عج» باشد یعنی آن زمانی که رهبر انقلاب دغدغه های مسلمان های

بی پناه و مظلوم بوسنی را دارد ، نیاییم حدیث نفس مکدر خودمان را

زنجموره کنیم . کلمات شاعر بسیجی باید بسیج بشوند در راه دفاع از امت

مظلوم خاتم الانبیاء«ص» در بوسنی ، افغانستان ، لبنان و فلسطین.

این حداقل فلسفه وجودی یک شاعر بسیجی است .